Meren en oceanen krioelen van de aquatische micro-organismen die licht absorberen voor de fotosynthese. Daarmee vormen ze de basis van de voedselketen, en leggen ze een significante hoeveelheid van het broeikasgas CO2 vast. Deze micro-organismen komen voor in vele kleuren waarmee ze verschillende delen van het zonnespectrum gebruiken. Maar waarom worden sommige kleuren van het zonlicht niet benut? UvA-onderzoekers drs. Maayke Stomp en prof. dr. Jef Huisman deden een onverwachte ontdekking: het antwoord zit verborgen in de vibraties van het watermolecuul. De resultaten van hun onderzoek worden gepubliceerd in het nieuwe ISME Journal.

Watermoleculen zitten nooit stil. Ze roteren en vibreren door het strekken en buigen van de verbindingen in het H2O molecuul. Deze moleculaire vibraties kosten energie, die de watermoleculen verkrijgen door het absorberen van bepaalde delen (‘kleuren’) van het lichtspectrum. Dit is de reden dat wanneer licht door water reist, bepaalde kleuren licht selectief uitdoven, terwijl andere kleuren juist worden doorgelaten. Welke kleuren licht precies op grotere diepten doordringen, hangt daarnaast af van de troebelheid van het water. In helder oceaanwater dringt bijvoorbeeld blauw licht het diepste door, in kustwateren groen licht, en in troebele veenplasjes rood licht. In al deze wateren bevinden zich ‘gaten’ in het lichtspectrum veroorzaakt door het vibreren van watermoleculen.

Lees verder »